درس چهاردهم علل فزونى شيعيان در عصر عباسيان تشيّع در دوران عباسيان از گسترش روزافزونى برخوردار بود . اين مسئله علل و عواملى داشت كه به بخشى از آن اشاره مىكنيم : 1 - هاشميان و علويان در عصر بنى اميه در دوران بنى اميه ، هاشميان اعم از عباسيان و علويان ، متحد بودند و از زمان هشام كه تبليغ‌هاى عباسيان شروع شده بود و با قيام زيد و پسرش يحيى هماهنگى داشت ، براساس مبانى تشيّع كار خود را آغاز كرده بودند ؛ چنان‌كه ابو الفرج اصفهانى مىگويد : « آن هنگام كه وليد بن يزيد ، خليفه اموى ، كشته شد و ميان مروانيان اختلاف افتاد ، مبلغان و داعيان بنى هاشم به نواحى مختلف رفتند و نخستين چيزىكه آنان اظهار مىكردند ، افضليت على بن ابى طالب و فرزندانش و مظلوميت آنان بود » . منصور عباسى يكى از راويان حديث غدير بود . « 1 » از اين‌رو برخى از نيروهاى عباسيان وقتىكه سياست آنان را در قبال علويان ديدند ، آن را نپذيرفتند و با عباسيان اختلاف پيدا كردند . شخصى مثل ابو سلمه خلال كه داعى الدعاة عباسيان در عراق بود ، « 2 » به سبب تمايل به علويان ، بدست عباسيان كشته شد . « 3 » اگرچه اين شخص شيعه اعتقادى نبود ، گرايش او را به

--> ( 1 ) . ابو الفرج ، اصفهانى . مقاتل الطالبيين ، منشورات الشريف الرضى ، قم ، 1416 ه ، ص 207 . ( 2 ) . خطيب بغدادى . تاريخ بغداد ، دار الكتب العلميه ، بيروت ، ط اول ، 1417 ه ، ج 12 ، ص 340 . ( 3 ) . بعد از مرگ ابراهيم امام ، نظر ابو سلمه خلال - كه داعى الدعاة عراق بود و بعدها وزير سفاح گشت - از عباسيان برگشت . از اين‌رو به سه تن از بزرگان علويين : جعفر بن محمد الصادق ( ع ) ، عبد الله بن حسن بن حسن بن على عليه السّلام و عمر الاشرف بن زيد العابدين نامه نوشت و آن را به يكى از دوستان ايشان سپرده -